BİR FOTOĞRAFIN DÜŞÜNDÜRDÜKLERİ

BİR FOTOĞRAFIN DÜŞÜNDÜRDÜKLERİ

İnsan belli bir yaşa geldiğinde galiba geçmişe olan özlemi ister istemez artıyor. Geçmişe ait gördüğü her işaret onu alıp hayal âlemine taşıyor. Son günlerde biraz vakit buldum. Arşivimi karıştırıp, eski fotoğraflara bakarken 1939 yıllarında Saimbeyli’de yaptırılan elektrik santraline gözlerim takıldı kaldı.

Tabi gözler o fotoğrafa takılır da hatıralar harekete geçmez mi? Sizin ne kadar duyarlı olduğunuzu bilmem ama ben hemen çocukluğumu beynimde şöyle bir canlandırırım.  Çocukluğum aklıma geldi. Belki 6-7 yaşlarındaydım. Belki de biraz daha büyük. Evdeki inekleri götürüp elektrik santralinin bir gürültü ile akan suyundan sulayabildiğime göre 9-10 yaşlarında da olabilirim. Her neyse çok büyük olmadığım kesin.

Anam bizim inekleri ahırdan çıkartır. Bana da:

-Oğlum, inekleri sula da gel, derdi.

Elektrik Santrali bizim eve oldukça yakındı.  Ama ben bir türlü inekleri sulamak için oraya gitmek istemezdim. Çünkü Elektrik Santrali’nin tam altından çıkan su korkunç bir gürültü ile çıkardı. Çocukluk aklımla ben o gürültüden korkardım.

Bizlere o yaşlarda akşamları bir dudağı yerde, bir dudağı gökte dev masalları anlatırlardı. O masallarda dev çok korkunç bir gürültü çıkartırdı. Ben elektrik santralinin altından çıkan gürültüyü anlatılan dev masallarındaki bir dudağı yerde, bir dudağı gökte olan devlerin çıkarttıkları sese benzetir, her an santralin altından bir dev çıkacak sanırdım.

Tabi zaman geçtikçe oradan dev de çıkmayınca ve benim de yaşım biraz büyüyünce her fırsatta o elektrik santralinin altından gürültü ile çıkan suda oynamaya başladım. Mahallenin bütün çocukları da benim gibi o suda oynamıştır.

O zamanlar olmasa da, şimdi biliyorum ki 1939 yılında hizmete giren o santral Saimbeyli’ye ilk elektriği vermiş. Yaptığım araştırmada 1935 yılında Türkiye’nin ancak 45 vilayetinde elektrik varmış. 1902 yılında da ilk elektrik bir değirmenin çarkına bağlanan bir dinamo ile Tarsus da üretilmiş.

Geçen yıl, Elektrik Santrali’nin uzun yıllar çalışanı olan Bilal Kasımoğlu’nu oraya götürdüğümde gözleri buğulanarak santralin son haline üzülmüştü. Doğrusunu soracak olursanız ben de üzülüyorum.

Şimdi elimdeki siyah beyaz fotoğrafa bakıyorum da, Saimbeyli 1939 yılında birçok ilde bile yokken kendi elektriğini üreterek bir tarih yapmış. Bizse o tarihi bile yaşamaktan ve yaşatmaktan aciz kalmışız. Sözlerimden kimse alınmasın ama ben bizdeki bu tarih karşıtlığını hiç anlamıyorum. Allah sonumuzu hayreyliye. Demek ki biz tarihe geçme niyetinde hiç değiliz.

Yeni yaptıklarımızla öğündüğümüzün yarısı kadar, eski yapılanlara da saygı duymuş olsaydın bizimle yarışacak bir millet daha çıkmazdı. Hadi hayırlısı. Ben yine hayallere dalayım. Kirkot’un deli suyuna gem vurup, onunla dünyamızı aydınlatanlara şükranlarımla…

.