SİZ HİÇ MELENGİÇ KAHVESİ İÇTİNİZ Mİ?

SİZ HİÇ MELENGİÇ KAHVESİ İÇTİNİZ Mİ?

“Bir fincan kahvenin kırk yıl hatırı vardır” diye güzel bir atasözümüz vardır. “Kahve Yemen’den gelir” diye de türkü söyleriz.

Kahve üzerine söylenen atasözlerini, deyimleri, türküleri ve fıkraları buraya yazmaya kalkışsak ne bu köşenin hacmi yeter, ne de biz o bilgileri toplayacak zamana sahibiz. Ancak Türk kültüründe kahvenin ayrı bir yeri olduğu tartışılmaz bir gerçektir. Türk kahvesinin saltanatına göz dikmiş değiliz ama biz başka bir kahveden bahsetmek istiyoruz.

Toroslarda yaşayan herkes bilir ki, kış geceleri eskiden daha uzun olurdu. Diyeceksiniz ki “Ya kardeşim, eskisi yenisi mi var? Kış eskiden de kıştı. Gece eskiden de geceydi. Şimdi nereden çıkartıyorsun kış geceleri eskiden daha uzundu diye?” Vallahi sizi bilmem ama benim çocukluğumda kış geceleri çok uzundu. Birçok il ve ilçeye göre şanslı olduğumuz bir gerçektir. En azından Türkiye’nin birçok ilinde elektrik üretilmezken 1939 yılında Saimbeyli’ye elektrik santralı kurulmuş ve kendi elektriğini kendisi üretmişti. Gerçi o santralın yerinde yeller esiyor ama uzun bir süre o elektrik santralı kahrımızı çekmişti. Gece saat 23.00’e kadar evlerimizi aydınlatırdı. Televizyon denen alet henüz ilçemize gelmemişti. Akşamları vakit geçirmek için komşulara misafirliğe giderdik. Televizyon olmadığı için de büyükler konuşur bizler de dinerdik. Hava soğuk olduğu için de köşede duran teneke sobaya meşe odunu atılır ve gümbür gümbür yanardı. Meşe odunu yanar da köpür közü olmaz mı? Teneke sobada oluşan köz bir mangala çekilirdi. Mangal da evin orta yerine konulurdu. Evler ahşaptan olduğu için de mangaldaki kömürün gazı kimseyi zehirlemezdi. Biz de közün çıkarttığı zehirli gazın insanları zehirleyeceğini bilmezdik. Köz mangalda bile evi ısıtırken analarımız mangalın üzerinde mutlaka çerez olarak yenilecek bir şeyler yapardı. Yemen’den gelen kahveyi bulma zorluğunu çektiğimiz için de melengiç kahvesi yaparlardı. Öksürüğe, gribe ve nefes darlığına iyi gelen kahve, boğazımızda oluşan balgamı söker atardı. Genizde de tatlı bir yanma meydana getirirdi.

Son günlerde (yaşlandığımdan olsa gerek) aklıma melengiç kahvesi yer etti. Bizim dağımız taşımız melengiç ağaçları ile dolu. Yabani olarak yetişen melengiçler, neden değerlendirilmez?

Bir zamanlar Süleyman Demirel Üniversitesin’den bir botanik profesörü misafirim olmuştu. Söz döndü dolaştı Saimbeyli’nin ekonomisine geldi. Ben de gayri ihtiyari “Bizim insanımızın ekonomik durumu iyi değil” dedim. Demez olaydım. Adam ağzımın payını verdi. “Bu dağlar hazine dolu, burada bir insan fakirim diyorsa, kusura bakmayın sadece tembeldir” dedi.  Ve ilave etti. “Dağlarınızdaki; kekikleri, naneleri, kuşburnunu ve melengici toplayıp satsanız hepiniz zengin olursunuz” dedi.

Adam haklı mı ne? Dağlarımızda kurda kuşa yem olan, onlar da yemezse toprağa karışıp giden melengicimiz ne zaman fincanlarda kırk yıl olmasa da bir on yıl hatır saydıracak?

Hadi hep birlikte şu melengici bir düşünelim.

Sahi siz hiç melengiç kahvesi içtiniz mi?