HAYALLERİ OLAN ADAM

HAYALLERİ OLAN ADAM

                Bize hayalleri ile yaşayan adam lazım aslında... Hayalleri olmalı adam dediğin adamın. İdealleri olmalı. Umutları, düşleri olmalı. Para nasıl olsa olur. Mevkii, makam, şan, şöhret… Bunlar aslında adamı adamlığından alır çoğu zaman. Gözlerini kamaştırır. Bir de taşıyamayanların ellerine düşerse bunlar, “Ne oldum delisi” bile edebilir. Asıl hayalleridir adamı ayakta tutan. Yarına dair umutlarıdır. Düştüğü yerden yeniden kalkabiliyorsa insan bil ki hayalleridir ona güç veren. İdealleridir.

                Çoğu zaman anlamayız biz onları. Hele kısır uykular üzerine düşler kurmuşsak, anlamamız ne mümkün… Okyanusuna varmadan deresinde boğuluruz. İki damla gözyaşlarında kaybolur gideriz. Kılık kıyafetine bakıp da oturduğumuz yerden dedikodusunu yaptığımız insanların günahlarıdır aslında bizi cehennemde yakan. Şekillere takılıp kalmalarımız yok mu, küçüldüğümüz andır aslında o bizim. Deryalara ulaşmadan çaylarda boğulduğumuz yerdir. Güneşi görmeden kavrulduğumuz, suyu görmeden boğulduğumuz, tadını tatmadan doyduğumuz o kadar çok şey var ki…

                Cehaletimizi gizlemek için karaladığımız beyinlerin, gölgesinde kalmamak için ayaklarını kaydırmaya çalıştığımız yüreklerin ihtişamında kayboluşumuzu bulmak için debelenir dururuz da bir türlü gururumuzu ayaklar altına alamayız. İç çekişimiz, sağa sola saldırışımız, kendi düşüncelerimizi başkalarının düşünceleri gibi sergileyişimiz, bağırıp çağırmalarımız suçluluk duygularımızı bastırmak içindir aslında.  Dolu beyinlerin yanında, boş tenekeler gibi tıngırdamalarımız yok mu, aslında hayallerimizin olmadığının ilanıdır orası… Hayallerimizin öldüğünü söyleyemeyiz ve gizlediğimizi sanırız cehaletimizi. Bir yığın bahanenin arkasına sığınırız çoğu zaman. “Olsa da yapabilsem” yalanlarımız aslında ikiyüzlülüğümüzün ilk belirtileridir.

                Bakmayın, uygun ortamları bulunca boş meydanlarda; vatan, millet, bayrak, devlet adına ahkâm kesenlerin ağız dolusu konuşmalarına… Dilden dökülen sözlerin yürek güzergâhından geçip geçmediğini ancak icraatlar da görürsünüz.

                Hiç gönül yıkanlarla gönül alanlar bir olur mu? Gönül hanesine mekân kurmaya çalışan bir adam tanıdım geçenlerde… Almadan vermesini bilen, verdikçe mutlu olan bir adam…

                4 Ocak 2013 tarihinde Dünya Türkmenler Birliği’nin Adana Seyhan Otelde düzenlemiş olduğu “Şimdi Kardeşlik Zamanı” adlı toplantıya davet edilmiştim. Bana da o toplantıda beş dakikalık kısa bir konuşma lütfettiler. Ben de o beş dakikada “Kürt Genco Çavuş’u” anlatacaktım. Kürt Genco Çavuş’u o beş dakikaya sığdırmak ne mümkündü… Kürt Genco Çavuş; Fransızların Adana’yı işgal ettiği yıllarda Adana’nın Saimbeyli ilçesinde Kuvayı Milliye sırlarını düşmana vermemek için cananını veren, Ermenilerce diri diri derisi yüzülerek şehit edilen bir Anadolu yiğidiydi. Onu anlatmaya ne benim lisanım yeter, ne de zaman buna müsaade ederdi. Özellikle ihanetin pirim yaptığı bu dönemde ben Kürt Genco Çavuş’u anlatmalıydım. Onun için de dilime “sus”, yüreğime  “konuş” dedim. Öyle de oldu. O toplantıda benim dilim sustu, yüreğim konuştu.

                Konuşmam bitip, insanların yüzüne baktığımda gözlerdeki hayret ifadesini görmemem için bariz şekilde yüreğimin kör olması gerekirdi. Herkes suskun, herkes şaşkın ve herkes hayretler içerisindeydi. Artık söz yok, gözler konuşuyordu. İşte tam o arada topluluğun arasından uzun boylu, aykırı giyimli, farklı tavırlı bir adam koşarak yanıma geldi. Elimi tuttu, boynuma sarıldı. Kısık bir sele bana:

                “Abi sen nesin ya!” dedi.

Her şey bu bir cümleyle başladı.

“Ben neyim ki?”

“Yıllardır kendi derdini en yakınlarındakine bile anlatamayacak kadar aciz bir kul. Düşlerinin esiri, hayallerinin sevdalısı… Gönül bahçesinde sevda çiçekleri yetiştirmeye çalışan, her çiçek solduğunda binlerce defa kahrolan, ölen çiçeklerin yerine yeni tohumlar eken, o tohumların bir gün gönülden gönle gideceğine inanan bir bedbaht kul işte,” diyemedim. Sadece ona:

“Hayırdır,” dedim.

“Abi, beni beş dakikada etkileyen bu yürek zaman olsa bana kim bilir neler yapar,” dedi.

Telefonumu istedi. Ben de verdim.

İlerleyen günlerde biz bu adamla defalarca hem telefonla hem de yüzyüze görüşmeler yaptık. Ben bu adamı; hayalleri olan, hayalleri ile yaşayan, Türk çocuklarına kendi milli değerlerini benimsetebilmek için bir girdabın içerisinde kıvranıp duran, yandıkça yanmaktan zevk alan, dondukça donmayı kabullenen ve fedakârlığın ne demek olduğunu bilen biri olarak tanıdım. Bu adamın adı Suat Turgut… Ajans 2023 Yönetim Kurulu Başkanı. Tam da Atatürk’ün “Türk Çocuğu Ecdadını Tanıdıkça Daha Büyük İşler Yapmak İçin Kendinde Kuvvet Bulacaktır.” Düsturuna göre hareket etmektedir.  Türk tarihine altın harflerle yazılması gereken kenarda köşede unutulmuş milli kahramanlarımızın çizgi romanlarını yaptırmış. Beşikten mezara kadar bütün Türk evlatlarının bu eserlere ilgi göstermesinin çok doğru olacağına inanmaktayım. Bu vesileyle de Sayın Suat Turgut ve ekibini kutluyorum.

İyi ki varsınız hayalleri olan adam. Sevgilerimle…