Bizim memlekette iki adam bir
araya gelirse muhakkak Kalesekisi denen mevkide yetiştirilen kirazları konuşur.
Hani derler ya “herkesin bir derdi var, değirmencinin derdi de su!” bizim
Saimbeyli’de kiraz üreticilerinin de en büyük dertlerinden birisi de su. Yetiştirilen
kirazların büyük bir çoğunluğu ihracata gittiği için kirazın gösterişinin iyi
olması gerekiyor. Onun için de illa sulu kiraza ihtiyaç duyuluyor.
Geçenlerde bir grup arkadaşla
yine Kalesekisi mevkiinin su problemini konuşurken arkadaşlarımızdan birisi;
Rüstem, elektrik, mazot veya benzin kullanmadan bahçesine su çıkartmış,”dedi.
“Bizim Rüstem mi?”diye sordum
“Sizin mi, bizim mi, bilmem.
Rüstem Akdoğan” dedi.
Rüstem Akdoğan, benim çocukluk
arkadaşımdı. Lise yıllarında beraber okumuştuk. Başarılı bir öğrenciydi. Bir
fakülte bitirmediğine hep üzülürdüm.
Duyduğum haber beni çok
heyecanlandırdı. Yapılan işi mutlaka görmeliydim. Pazar günü oğlumu da yanıma
alarak oruçlu olmama ve köyün tozlu yollarına aldırmadan atladım arabaya
Yardibi Köyü’ne gittim.
Değerli kardeşim Rüstem’i öğle
sonrası şekerle yaparken uyandırdım. Hiç vakit kaybetmeden yapmış olduğu
sistemi görmek istiyordum. Rüstem beni evinin yukarılarında bir yere çıkarttı.
Orada yapmış olduğu iki bölmeli bir havuzun başına vardık. Etrafta mavi ve
siyah boyalı su boruları vardı. Borulardan birisini eklenti yerinden ayırdı.
Ayrılan borudan yeterince tazyikli su havuza doğru akmaya başladı. Rüstem
borudan akan suyun 85 metre aşağılarda akan Göksu Irmağından geldiğini söyledi.
Suyu hangi enerji ile yukarılara
çıkarttığını sordum. Aldığım cevap şaşırtıcıydı.
“Suyun kendi enerjisi ile!”
Rüstem bizi aşağılarda akan
Göçksu Irmağına götürü.
Göksu Irmağı’na yaklaştığımızda
su sesinin git gide gürültüye döndüğüne şahit oldum. Yüksekten akan su önüne
dikey olarak kurulmuş olan çarka vurdukça çark dönüyor ve su gürültüye
dönüşüyordu. Rüstem’in kurduğu sistem benim yıllar önce babanın su
değirmenimizde kurduğu sistemin bir benzeriydi. Yüksekten vuran su çarkı
döndürüyor, çarkın dönme hızı kurulan bir sistemle dönme hızını birkaç kat
artırıyor. Sonra bağlanan bir santrifüj ile alınan su yükseklere taşınıyordu.
Sadece kuruluş masrafından başka
hiçbir masrafı olmayan bir sistemle Rüstem Akdoğan 850 metre uzaklıkta, 85
metre yükseklikteki bahçesine suyu çıkartmayı başarmıştı. Çok etkilendim.
Takdirlerimi bildirdim. Onun söylediği bir söz kulaklarımda yankılandı durdu.
Herkesin bildiği, ancak benim kaynağını bilmediğim bir söz vardır. Hani derler
ya “su akar, Türk bakar.” Rüstem dedi
ki,” ben bu sözü yıktım. Su akıyor, artık Türk bakmıyor.”
Rüstem çok haklıydı. Ama bir de
sitemi vardı. Hepimizin zaman zaman sitem ettiği ilgisizlik yok mu? İşte Rüstem
de ilgisizlikten sitem ediyordu. “çevremizde o kadar köy var, o kadar susuz
arazi var. Bir Allah’ın kulu gelip de şu yapılanı merak etmiyor!”
Hiç aklımdan çıkmayan soruyu ona
sordum.
“Saimbeyli’de bir elektrik
santrali vardı. Orada eskiden ilçenin elektriği üretilirdi. Şimdi atıl
vaziyette duruyor. Acaba oraya da böyle bir sistem kurularak Kalesekisi
sulanamaz mı?”
Rüstem biraz çekimser de olsa
kesin konuştu.
“Bana imkân versinler oraya daha
güzel sistem kurarım! Ama kimse bizi ciddiye almaz hocam!”
Rüstem acaba haksız mı? Bence
biraz haklı konuşuyor. Biz hangi değerimizi ciddiye aldık ki onu alalım?
Ben derim ki almalıyız.
Saimbeyli’de iki deremiz boşa akıyor. Elin adamları kim bilir nerelerden gelip HES
projeleri yaparken bizim bahçelerimiz suya hasret akan suyu uzaktan seyrediyor.
Rüstem gibi aykırı insanlarda
olmasa bizler neler yaparız?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder