İŞTE BÖYLE OLMALI!

İŞTE BÖYLE OLMALI!

Günlerdir gündeme dair iki satır yazı yazmıyorum. Bunun iki sebebi var.

Birincisi kendimi tamamen kitap yazmaya verdim. Ama asıl ikinci sebep kalem oynatacak ciddi bir şeyleri görmeyişimdir.  Televizyonlarda, gazetelerde hep aynı şeyler. Şu şunu demiş, bu bunu demiş, şu şuraya girmiş, bu buradan çıkmış… Sonuç: elde var sıfır. Konuşulanların tamama yakını siyasi... O da bana itici geliyor.

Ülkenin genelini bir tarafa bırakıp kendi memleketimden iki satır yazmayı düşünüyorum. Sanki memleketime ölü toprağı serpilmiş, kimsenin aksiyon bir davranışı yok. Bu zaten kış mevsiminde bizde hep olur.  Biz kaplumbağa veya yılan gibi uzun kış gecelerinde hep derin uykuya dalarız.  Bizi yerimizden kıpırdatana, düşüncelerimizi aksiyon hale getirene aşk olsun.  İlla kışın soğuk yüzünün arkasına saklanır, sıcak sobalarımızın başında baharın gelmesini bekleriz.

Ancak dün birden heyecanlandım. Bir telefon geldi. Telefondaki ses:

 “ilçemize birazdan bir helikopter gelecek.”

“Neden gelecek?”

“Acil bir hasta var, onu Adana’ya götürecek!”

Meraklandım. Hemen kış uykusundan uyandım. Aldım elime fotoğraf makinemi helikopterin ineceği yere koştum. Vardığımda bir ambulans gelecek helikopteri bekliyordu. Aklıma bundan 40 yıl önce ilçemize bir hastayı götürmek için gelen helikopter geldi. Yanlış duymadınız, bundan kırk yıl önceydi. Öldüyse Allah rahmet eylesin, yaşıyorsa kendisine uzun ömürler dilerim. Bir değerli öğretmenimiz hastalanmıştı. Onu helikopterle Adana’ya götürmüşlerdi. O günden sonrada hasta taşıyan başka bir helikopteri ben şahsen ilçemizde görmedim. Diyeceksiniz ilçenize gelen başka helikopter olmadı mı? Olmaz olur mu canım. Oldu da hasta taşıyan olmadı. Ya bir üst düzey politikacıyı, ya da bir üst düzey bürokratı getirdiler.  Ama olay bu defa farklı… Sağlık personeline sordum:

“Hayırdır?”

Öğrendim ki, henüz 19 yaşında  bir anne köyde doğum yapmış. Kendi kendine veya aile büyüklerinden tecrübeli bayanların yardımı ile… Ancak annenin ilk doğumu olması veya doğumun zor olması nedeniyle anne ağır kanama geçirmiş. Ağır kanama karşısında telaşa kapılan aile fertleri ilçede bulunan sağlık ocağına hastayı intikal ettirmişler. Olay, benim defalarca “Adı Eyüplü” diye yazdığım köyde geçiyor.

Buraya kadar olan bölüm “tamamen bir cehaletin ürünüdür” denebilir. Enine boyuna sorgulanabilir. Ailede suçlanabilir, o köye bir ebe veremeyen devlette… Ama sonuçta bir gerçek var.  Hasta neticede ilçe sağlık ocağına getirilmiş. Ben bu yazımda sadece bir noktaya dikkat çekmek istiyorum.  Sağlık personeli çok isabetli bir karar vermiş. Bakmışlar ki hastaya kendileri yardımcı olamayacaklar, durumu İl Sağlık Müdürlüğüne bildirmişler ve acil ambulans helikopter istemişler. Ve İl Sağlık Müdürlüğü de görevini yapmış ve helikopterle hastayı aldı. Bir insanın hayatı inşallah kurtarıldı. Benim beynimde soru üstüne sorular oluştu. Merak edip cümle âlem duysun diye de kendi kendime sormaya karar verdim.

1-Hangi hastalıklar için helikopter istenebiliyor?

2- Helikopterle hasta taşıma işlemi yeni mi başladı?

3- 40 yıl önce şahit olduğumuza göre, bu zamana kadar ilçemizde görev yapan doktorlarımız acaba görevlerini bilmiyorlar mıydı? Yoksa insanımızın bir değeri mi yoktu?

4-Beyin kanamasından, kalp krizinden hastaneye geç gitti diye ölen hastaların vebali kimlerde? Benim babam hayatını beyin kanamasından dolayı kaybetti. Babam için de bir helikopter çağrılamaz mıydı?

Sakın kimse bu yazıyı “babası için yazmış” diye değerlendirmesin. Benim babam, diğerinin annesi, öbürünün kardeşi veya evladı. Hiç fark etmez. Ama ihmale ve cehalete verdiğimiz o kadar can var ki, ilçemize 40 yıl sonra gelen bir helikopter bize bunları hatırlatıyor. Devletin asli görevi insanı yaşatmaktır. Asırlar önce Şeyh Edebali  “İnsanı yaşat ki devlet yaşasın” demiş.

Sizleri kutluyorum ilçemin genç hekimleri. İnsanı yaşatın ki devlet yaşasın.